Δήμαρχος Καμμένων Βούρλων: Οι νέοι μας δεν χρειάζονται κήρυγμα. Χρειάζονται παρουσία.
2026-04-16
Την ακόλουθη ανακοίνωση ανάρτησε ο Δήμαρχος Καμμένων Βούρλων κος Ηλίας Κυρμανίδης στα social που διατηρεί, με αφορμή τα τραγικά γεγονότα που γινόμαστε αποδέκτες τις τελευταίες ημέρες και έχουν να κάνουν με τους νέους.
Όχι για να αναζητήσουμε εύκολους ενόχους.
Αλλά για να μιλήσουμε με ειλικρίνεια για τους κινδύνους που πολιορκούν τους νέους ανθρώπους και για τη δική μας ευθύνη απέναντί τους.
Οι κίνδυνοι δεν είναι μόνο οι ουσίες.
Είναι και η μοναξιά.
Μιλώ ως πατέρας.
Πόσοι γονείς αγαπούν βαθιά, αλλά δεν βρίσκουν χρόνο, τρόπο ή λέξεις να πλησιάσουν ουσιαστικά τα παιδιά τους;
Πόσοι εκπαιδευτικοί θέλουν να βοηθήσουν, αλλά ασφυκτιούν μέσα σε ένα πλαίσιο που τους αφήνει όλο και λιγότερο χώρο να λειτουργήσουν παιδαγωγικά και ανθρώπινα;
Ας το πούμε καθαρά: το πρόβλημα δεν είναι μόνο ατομικό. Είναι βαθιά κοινωνικό.
Δεν αρκεί να σοκαριζόμαστε κάθε φορά που συμβαίνει ένα κακό.
Οφείλουμε να κοιτάξουμε ολόκληρη την αλυσίδα.
Τι πρότυπα δίνουμε στα παιδιά μας;
Η νέα γενιά δεν είναι χαμένη.
Οι νέοι μας έχουν δύναμη, ευαισθησία, δυνατότητες, ταλέντο.
Χρειάζονται οικογένεια με επικοινωνία.
Η Τοπική Αυτοδιοίκηση δεν μπορεί να υποκαταστήσει ούτε την οικογένεια ούτε το σχολείο.
Μπορεί όμως να γίνει μέρος της λύσης.
Αυτό χρειαζόμαστε σήμερα:
λιγότερη υποκρισία και περισσότερη αλήθεια,λιγότερο πανικό και περισσότερη ουσία,λιγότερο κήρυγμα και περισσότερη παρουσία.
Αν υπάρχει ένα χρέος που μας βαραίνει όλους, είναι να μη συνηθίσουμε.
Να μη συνηθίσουμε να χάνουμε παιδιά και να το αντιμετωπίζουμε σαν άλλη μία είδηση.Να μη συνηθίσουμε τη σιωπή μέσα στα σπίτια μας.Να μη συνηθίσουμε την απόσταση ανάμεσα στην κοινωνία και τη νέα γενιά.
Χρέος μας είναι να ξαναχτίσουμε δεσμούς εμπιστοσύνης.
Διαβάστε την ανάρτηση του Δημάρχου Καμμένων Βούρλων:
"Οι νέοι μας δεν χρειάζονται κήρυγμα. Χρειάζονται παρουσία.
Ένα ακόμη τραγικό γεγονός μάς αναγκάζει να κοιταχτούμε στον καθρέφτη ως κοινωνία.Όχι για να αναζητήσουμε εύκολους ενόχους.
Όχι για να υψώσουμε το δάχτυλο.
Όχι για να κρίνουμε εύκολα μια ολόκληρη γενιά.
Αλλά για να μιλήσουμε με ειλικρίνεια για τους κινδύνους που πολιορκούν τους νέους ανθρώπους και για τη δική μας ευθύνη απέναντί τους.
Οι κίνδυνοι δεν είναι μόνο οι ουσίες.
Είναι και η μοναξιά.
Η εσωτερική πίεση.
Η ανάγκη αποδοχής.
Η απουσία ορίων.
Η ψευδαίσθηση ότι «σε εμένα δεν θα συμβεί».
Η έλλειψη ουσιαστικής επικοινωνίας.
Η απουσία εκείνης της σταθερής παρουσίας που θα ακούσει, θα καταλάβει και θα σταθεί δίπλα σε ένα παιδί πριν να είναι αργά.
Μιλώ ως δήμαρχος, αλλά όχι μόνο ως δήμαρχος.
Μιλώ ως πατέρας.
Ως πολίτης.Ως άνθρωπος που αγωνιά όταν βλέπει γύρω του μια κοινωνία να χάνει, σιγά-σιγά, την επαφή της με τα παιδιά της.
Πόσες οικογένειες ζουν κάτω από την ίδια στέγη, αλλά χωρίς πραγματικό διάλογο;
Πόσοι γονείς αγαπούν βαθιά, αλλά δεν βρίσκουν χρόνο, τρόπο ή λέξεις να πλησιάσουν ουσιαστικά τα παιδιά τους;
Πόσοι εκπαιδευτικοί θέλουν να βοηθήσουν, αλλά ασφυκτιούν μέσα σε ένα πλαίσιο που τους αφήνει όλο και λιγότερο χώρο να λειτουργήσουν παιδαγωγικά και ανθρώπινα;
Ας το πούμε καθαρά: το πρόβλημα δεν είναι μόνο ατομικό. Είναι βαθιά κοινωνικό.
Δεν αρκεί να σοκαριζόμαστε κάθε φορά που συμβαίνει ένα κακό.
Οφείλουμε να κοιτάξουμε ολόκληρη την αλυσίδα.
Τι πρότυπα δίνουμε στα παιδιά μας;
Τι συζητήσεις κάνουμε μέσα στο σπίτι;
Πόσο ακούμε χωρίς να απορρίπτουμε;
Πόσο συχνά μιλάμε για επιτυχία και πόσο λίγο για μέτρο, αντοχή, αυτοσεβασμό και ευθύνη;
Η νέα γενιά δεν είναι χαμένη.
Οι νέοι μας έχουν δύναμη, ευαισθησία, δυνατότητες, ταλέντο.
Χρειάζονται όμως σταθερά σημεία αναφοράς.
Χρειάζονται ενήλικες παρόντες.
Όχι μόνο όταν έρθει η κρίση. Πριν από αυτήν.
Χρειάζονται οικογένεια με επικοινωνία.
Χρειάζονται σχολείο με ουσία.
Χρειάζονται κοινότητα με πρόσωπο.
Χρειάζονται φιλίες που προστατεύουν και δεν παρασύρουν.
Χρειάζονται θεσμούς που δεν εμφανίζονται μόνο εκ των υστέρων, όταν έχει ήδη συμβεί το κακό.
Η Τοπική Αυτοδιοίκηση δεν μπορεί να υποκαταστήσει ούτε την οικογένεια ούτε το σχολείο.
Μπορεί όμως να γίνει μέρος της λύσης.
Να ανοίξει δρόμους διαλόγου.
Να στηρίξει δράσεις πρόληψης.
Να φέρει πιο κοντά γονείς, εκπαιδευτικούς, ειδικούς και νέους ανθρώπους.
Αυτό χρειαζόμαστε σήμερα:
λιγότερη υποκρισία και περισσότερη αλήθεια,λιγότερο πανικό και περισσότερη ουσία,λιγότερο κήρυγμα και περισσότερη παρουσία.
Αν υπάρχει ένα χρέος που μας βαραίνει όλους, είναι να μη συνηθίσουμε.
Να μη συνηθίσουμε να χάνουμε παιδιά και να το αντιμετωπίζουμε σαν άλλη μία είδηση.Να μη συνηθίσουμε τη σιωπή μέσα στα σπίτια μας.Να μη συνηθίσουμε την απόσταση ανάμεσα στην κοινωνία και τη νέα γενιά.
Χρέος μας είναι να ξαναχτίσουμε δεσμούς εμπιστοσύνης.
Να ξαναμάθουμε να ακούμε.
Να ξαναβάλουμε στο κέντρο τον άνθρωπο.
Και πάνω απ' όλα, να δώσουμε στα παιδιά μας αυτό που έχουν περισσότερο ανάγκη:έναν κόσμο λιγότερο αδιάφορο, πιο αληθινό, πιο ανθρώπινο.
Και πάνω απ' όλα, να δώσουμε στα παιδιά μας αυτό που έχουν περισσότερο ανάγκη:έναν κόσμο λιγότερο αδιάφορο, πιο αληθινό, πιο ανθρώπινο.
Έναν κόσμο με περισσότερους ανθρώπους πραγματικά παρόντες.
Ηλίας Γ. Κυρμανίδης
Δήμαρχος Καμένων Βούρλων
Πρόεδρος της Επιτροπής Θεσμών & Διαφάνειας της ΚΕΔΕ "